Winnaars

FRAJ - Terwijl ik in een McDonalds-filiaal in Groningen wat zat te somberen achter mijn barebackburger met GammaHydroxideBoterzuursaus (GHB), viel mijn oog op een echtpaar met twee kinderen, alle vier monsterlijk dik. Niemand van het corpulente viertal kon de binnenkant van de dijen tegen elkaar krijgen. Hun tafeltje was bezaaid met de halve menukaart van de hamburgerketen, in driedimensionale zin wel te verstaan. Het gezin anno 2007. En het wordt erger. Wat een verliezers.

Kun je met een steeds verder verslappende, wietpaffende, aderverkalkende, identiteitsloze en ongeletterde bevolking ooit nog eens een oorlog winnen? Of een voetbalwedstrijd? Of een debat in Europees verband? Kun je met figuren die ’s middags op school liever Pringles in hun holle trut persen dan volkorenbrood of gratis neptieten prefereren boven een studiebeurs ooit eerste worden? Nee. Maar dat hoeft ook niet. Winnen is niet belangrijk in Nederland. Presteren is fout, vrijblijvendheid is in. Lang leve de lol. Lekker zonder pit in je donder met zijn allen recreëren. Doorvreten, niks meer leren, nooit meer winnen. Aankloten dus.

Ik nam nog een hap uit mijn bb-burger. ‘Bevredigende nederlaag Michaella Krajicek tegen Williams’ las ik in een van de vier gratis ik-lees-geen-boeken-meer-krantjes. Bevredigend? Ze heeft toch verloren? Dan stamp je toch van woede op de grond? Dan ram je toch je tennisracket stuk? Nee, Nederlanders doen dat niet. Eeuwige-tweede-of-nog-lager-trauma’s doemen op. Joop Zoetemelk. 1974. Nieuw-Guinea. Srebrenica. Mei 1940. Job Cohen.

Nederland, land van de verliezers. Om te beginnen met Amsterdam, de hoofdstad van de prikhomo’s, stront, cokesnuivers, naaktfietsers, afgeladen toeristenbussen, uitkeringstrekkers, taximaffiosi en Ajacieden. Cohen, dokter van de zachte heelmeesters en veroorzaker van stinkende wonden, mag bij tante Rita een keertje op de thee om uit te leggen waarom hij overlastveroorzakers in bepaalde buurten niet gewoon bij hun Marokkaanse naam noemt. Da’s makkelijk toch, je hoeft maar drie namen te onthouden.
Verder mag Job haar ook gaan uitleggen waarom hij zo nodig Sinterklaas moest spelen bij de islamfascistische baardenclub Milli Görü?. Deze relifanaten hadden een stukje grond voor alweer een moskee gereserveerd en kregen daar van Amsterdam twee miljoen euro meer voor dan de taxatiewaarde en lachen nu hun jurk zeiknat. De burgervader houdt niet van winnen. Wel van lijmen. Sssssssst.

Nederland, land van de verliezers. Kijk eens naar de exodus van typisch Nederlandse bedrijven. Als je niet trots bent op je eigen land maakt het allemaal geen moer uit. Ook niet als de oer-Hollandsche HEMA-worst in buitenlandse handen valt. De KLM was al verhoereerd aan het buitenland en is net als Cohen aan het Sinterklazen geslagen. Zij doet zo haar best om strijd = oorlog = winnen met de vakbonden te vermijden, dat zij haar personeel meer loon geeft dan de bonden hadden gevraagd. Liever looneisen gedogen dan oorlog voeren. Daar komt onze geroemde maar inmiddels ernstig geïnflateerde tolerantie vandaan. Gedogen om poen te genereren.

Nederland, land van de verliezers. Voetbalidioten, of ze nu uit onze eigen benzeenzandbak komen of uit die in Noord-Afrika, hebben nog altijd vrij spel bij ‘wedstrijden’. Want o wee als een ME’er per ongeluk toch raak schiet en jarenlang in strafprocedures zich moet verantwoorden. Geertje had weer een mooi proefballonnetje: figuren die alleen luisteren naar geweld – de enige taal die zij verstaan – op de benen schieten. Dat zal ze leren. Er is echter een maar: de geweldsmonopolisten van de overheid kunnen niet schieten. Als je niet hoeft te presteren, schiet je immers ook niet raak. Stressloos misschieten heet dat.

Nederland, land van verliezers. Geef het volk een stem en voor je het weet ben je een tweederangslid van de Europese Unie. Leuk hoor, de winst uit handen geven met zo’n referendum voor onwetenden. Daar sta je dan met je zogenaamde verworvenheden als euthanasie, softdrugs en abortusboot. Niet gehinderd door kennis van de (folder over de) grondwet bepalen typisch Nederlandse anti-autoritaire sentimenten en geldangst het stemgedrag. Europa haalt zijn schouders op. Nederland is te miezerig om er wakker van te liggen.

Maar: we hadden deze week toch een winnaar. Barts Nep Nieren-omroep. Barts opvolgers zetten een hele binnen- en buitenlandse horde van elkaar napratende en zogenaamd geschokte journalisten, artsen en politici prachtig te kijk met een provocatie van topklasse. Wat een overwinning! Wat een resultaat! Is er dan toch nog hoop voor winnaars?

KRU & FRAJ