Twee spleten-experiment

Lijkt me duidelijk, als je niet oplet bij het knikkeren spelen je maten vals.

doktertje jij kan het weten want dit antwoord past inderdaad bij iemand die VMBO heeft gedaan;) Begrijpend lezen is inderdaad erg lastig..

Ik zou zeggen, kijk eens naar What the Bleep, Down the Rabbit Hole, daar wordt het allemaal errug duidelijk uitgelegd.

Oh wacht, daar komt dit stukje ook uit. Nou ja, de hele film kijken maar. Aanrader.

Partikeltjes van dergelijk kleine omvang bevinden zich in een soort van waarschijnlijkheidsmist: er is een kans dat ie hier zit, maar ook een kans dat ie daar zit, maar ook een kleine kans dat ie helemaal aan die kant zit. Pas als er naar gekeken wordt (lees geobserveerd wordt) "kiest" het partikeltje waar zijn positie is en weet je 100% zeker waar die zit. De observeerder beinvloedt zo de uitkomst eigenlijk. Oud filosofisch probleem: zolang je niet naar de maan kijkt, is ie er dan wel? Natuurlijk is die er (denk aan maneschijn, zwaartekracht vd maan etc) , maar in de quantum omgeving gaat het om minuscule partikeltjes, en is niet van toepassing op grote objecten.

Ik vind het wel grappig (en goed) zo een filmpje voor mensen die op school zitten bijv. Het maakt het behoorlijk duidelijk.

Ik kan een gelijknamig testje ook bij mijn vriendin, echter dan heb ik een middelvinger en een duim nodig

standaard natuurkunde 2 van de middelbare school...

Wie nu aan het flippen is, heeft het begrepen!

@noon:
Ja met die rare chick die niet weet wat ze met dr leven moet :D

Dat jochie dat haar dan gaat leren dat ze alles kan op het basketbal veldje. Die is echt goed met basketballen...

Easy : Thoughts create things. period.

waarom kan je het meten van momentum/positie van je foton niet uitstellen tot nadat je het patroon van de deeltjes hebt waargenomen?

De uitleg die het artikel geeft volg ik ff niet (laatste drie alineas), iemand die dit uit kan leggen?

Ja en deeltjes kunnen zich inderdaad zowel als partikel als ook als golf manifesteren. Als dat tegelijkertijd optreedt bevindt het deeltje zich in de zogeheten superpositie. Je kunt de 2 staten tijdens de superpositie niet meten omdat de superpositie dan ineenklapt. Een superpositie tussen het partikel en zijn golf kan theoretisch enorme afstand overbruggen, men denkt zo ver als het universum reikt. Omdat het deeltje altijd in 'contact' is met zijn golf veronderstelt men dat er, gezien de enorme overbrugbare afstand en de onmiddelijke superpositie-opheffing bij meting, dat de verandering van staat sneller is dan het licht. Op het principe van de superpositie en de hoge behaalbare snelheid experimenteert men momenteel succesvol met de productie van quantumcomputers, die dus sneller zijn dan welke denkbare duo-core based pc ook.

Dus nu ik hier naar kijk, is het al niet meer het zelfde als dat het daarvoor was. :P