Nieuwe pumps

Anna - Jahoor, vandaag was het weer zover. Ik ben naar de stad geweest voor tandpasta en sokken. Daar voor moest ik bij twee verschillende winkels zijn. Ze lagen wel twee straten uit elkaar en daartussen bevinden zich uiteraard allemaal andere winkels, die zware aantrekkingskracht tot mij hebben. Ik had mij voorgenomen de benodigde spullen te kopen en linea-recta huiswaarts te keren.

Vaak maak ik zelfs een lijstje met spullen die ik moet en alleen maar mag kopen. Maar het is weer eens niet gelukt. Twee shirtjes, een rokje een paar oorbellen en een uur in de schoenenwinkel rondgehangen. Daar ben ik best trots op, want ik heb niet eens die mooie zwarte pumps gekocht (maar daar ga ik misschien binnenkort wel even voor terug). Mijn kast begint wel vol te raken. En als ik eerlijk ben draag ik ongeveer dertig procent van wat er zich in mijn kast bevindt. De lading volle vuilniszakken die ik inmiddels elke twee maanden in de Humanabak douw, zie ik tegenwoordig als excuus en een goede reden voor mijn ‘werk’ als gulle koper. Je moet er toch een beetje fatsoenlijk en fashionably uitzien (ook in Afrika).

Ik ben verslaafd aan spullen en ik denk dat iedereen dat is. De grootste drijfveer van ons bestaan is het verdienen van zoveel mogelijk geld wat ons in staat stelt maximaal te consumeren. Een groter huis, een mooier bankstel, een dikkere auto, een betere computer, minder stampot en meer kaviaar. Elke dag in je lease-Audi anderhalf uur in de file, op weg naar je saaie, kontenlikkende, targetgebonden, maatschappijnaaiende, fournerende baan, waar je nu zit, achter de pc, op Jaggle.nl, terwijl je werk zich opstapeld en je baas af en toe achter je langs loopt. Om vijf uur mag je weer naar je zuurverdiende, vrijstaande villa met jacuzzi en zwembad, waar je zelf hoogstens drie keer gebruik van hebt gemaakt. Thuis kom je pas tegen achten, waar een heerlijk overgebleven prakje voor je klaarstaat in de magnetron. Je bent moe en morgen moet er weer veel gebeuren. Dit weekend ga je echt uitrusten, net als nu trouwens, ‘vraag me alsjeblieft even niks en laat me gewoon even tv kijken’. Zondag een verjaardag waar je al helemaal geen zin in hebt. ‘Trusten schat, ben kapot’. Je weet dat er binnenkort ‘iets leuks’ op het programma staat. Een mooie belofte in een dwaze bui van jouw kant. Je weet wel dat ‘leuke dingen’ eigenlijk helemaal niet meer leuk zijn en tegenwoordig door beiden als verplichte tijdsverspilling worden gezien. Maar het moet, ‘je moet er af en toe eens uit’, zegt men. Wat zal men toch over jouw zoutloze leven vertellen, na je officiële expiratie datum.

Wie legt ons eigenlijk dat ‘ideaalbeeld’ op? En waarom luisteren we ernaar? We worden opgeleid om te gaan werken bij bedrijven zodat de maatschappij er beter van wordt, niet perse jijzelf. Als je niet wil werken of niet in het gewenste plaatje past, wordt je gedwongen of als niet volwaardig burger aangezien en in hokje geplaatst met de andere losers. De ‘happy people-commercials en -programma’s’ over een puistenloos, gestyled, therapeutisch, ambitieus, glad, uitjesrijk, slank, opgeleid, leningvol, maar vooral normaal leven zijn geniale propaganda om ieder mens te laten werken voor de economie en de bedrijven die de wereld regeren. Gaat het goed met de economie dan gaat het goed met Nederland, elk ministerie is er direct of indirect op gebasseerd.

Geef mij maar een kringloopbank, oma’s bloemetjesbehang en gordijnen die eruit zien alsof je huis een decorstuk was in een westernfilm. Dat is trouwens ook heel retro tegenwoordig. Mijn man is voor mij part vuilnisman en draagt zo ook zijn verplichte steentje bij. Als hij klaar is met zijn werk stinkt hij enorm, maar hij is wel elke avond op tijd thuis en speelt nog graag met de kinderen en met mij, nadat hij heeft gedouched. Ik woon in een tussenwoning en ben parttime lerares. Ik ga elke week kaarten met vriendinnen en elke zomer gaan we naar de camping. We hebben veel gedaan vroeger en doen dat nog steeds. Na onze studie hebben we deels liftend de wereld rondgereisd en een simpele baan genomen. Dat is niet erg, vertelwaardige verhalen heb ik genoeg. Genieten is belangrijker dan werken, maar het moet elkaar wel mogelijk maken. Elke dag leef ik. Als ik op een zomerse dag in de fontein wil dansen doe ik dat, ik zing op de fiets, ik houd feestjes met goedkoop bier, vind friet met een dikke klodder mayo het lekkerste wat er is en drink liters cola door een rietje. Wat jullie ervan denken, maakt mij niks uit.