Niet dollen met Bokito

FRAJ - Allemensapen nog aan toe zeg, wat een schitterende actie van Bokito de afgelopen week. Aapjes kijken heeft sinds kort een nieuwe dimensie gekregen. Dankzij Bokito. Bokito, de inmiddels ook buiten de Bataafse landsgrenzen bekende gorilla, had er even verschrikkelijk genoeg van.

En de aapman verdient hulde. Hulde aan de uit Berlijn overgekomen stoere gorilla, die even niet meer tegen die ellendige en zichzelf herhalende mensenmassa kon. Die jammerlijke horde van schuifelende, sarrende en gekkebekkentrekkende mensen, die zich veilig waande achter de onneembaar geachte tralievervangende gracht, die hem van de sympathieke primaat Bokito en zijn makkers scheidt.

De scheiding tussen aap en mens was even helemaal weg en zie wat er ontstond: een chaos. Een totale chaos. Bokito pakte met verbluffend gemak vier meter en stond plotsklaps oog in oog met het volk, het volk dat hem tot het uiterste heeft gebracht. Bokito werd gedold door dagjesmensen, dagjesmensen die normaliter op zaterdag verveeld slenteren op de Lijnbaan, de Koopgoot, of nog erger het Stadhuisplein en dan precies hetzelfde doen als in de Rotterdamse Diergaarde: schuifelen, sarren en gekke bekken trekken, maar dan naar elkaar.

Van zonder tralies (en inmiddels ook met) naar elkaar sarren krijg je natuurlijk geheid heibel, of je nou aan de Maas of aan het IJ woont. Dat laten die zogenaamde voetbalfeestjes wel zien. Geen bekerwinst gaat voorbij of de zichzelf mens noemende apen staan elkaar naar het leven. En dan vooral in de Randstad, de drukste dierenkooi van Nederland, waar iedereen meer en meer op elkaars lip zit, het woord gedogen alleen al agressie oproept en het niet meer lang zal duren of zelfs superlijmer Cohen zich zal bedienen van Sarkozyaanse krachttermen tegen primair reagerende primaten uit de hoofdstad.

Bokito weet wel raad met andere primaten. Niet dollen met Bokito. Het vrouwelijke leeghoofd dat de behaarde lieverd tot razernij treiterde heeft het behoorlijk moeten bezuren. Klasse! Niemand kijkt de Grote Bokito namelijk recht in zijn porem. Ook de door het primatengeweld getroffen abonnementhoudster van de Rotterdamse Diergaarde niet. De zogenaamde dierenvriendin gilde als een speenvarken toen de Bep van Klaveren uit het apenverblijf haar alle hoeken van het restaurant liet zien. De deur van het restaurant werd niet opengehouden, Black Bep ging er dwars doorheen. Dan had ze maar niet naar hem moeten lachen en met hem moeten koketteren, want Bokito lacht beslist niet terug, wat voor ordi reetveter je ook aan hebt! Hij pakt je bij de hand – of verbrijzelt ’m – en speelt vervolgens verstoppertje met slaappijlenschieters.

Arme Bokito. Geveld door verdovende projectielen zit hij thans weer in zijn eigen gouden kooi. Maar te winnen valt er niks. Te gedogen des te meer. Bokito moet zich immers weer de dagelijks terugkerende banaliteiten van zijn merkwaardig geklede soortgenoten laten welgevallen. In tegenstelling tot het vermeende slachtoffer kan Bokito zijn verhaal niet kwijt aan de journalisten van De Telegraaf. En een vordering tot schadevergoeding tegen de dierentuin kan hij ook wel vergeten. Bokito sloopt een deur en krijgt misschien een overplaatsing, anderen slopen twee bussen en mogen blijven. Het leven is gewoon niet eerlijk. ‘All animals are equal but some animals are more equal than others’.

KRU & FRAJ