Lentekriebels

Anna - Een beter leven begint bij mezelf. Vooral in lenteachtig weer. Ik heb ineens de behoefte om meer sinaasappels te eten, smoothies te maken, te gaan joggen, een hond te nemen (dat ziet er altijd zo leuk uit in het park), alles op te ruimen, gezonder en aardiger te zijn.

Ik heb er zin in, maar zodra ik mijn lade naar voren schuif (open staat hij eigenlijk al sinds vier maanden een beetje) zakt mij de moed toch weer in de nieuwe sportschoenen. Wat een hoop papieren heb ik toch bewaard. Sowieso bewaar ik veel te veel. Mijn huis is één grote bonte verzameling van onnodige frutsels, stoffige lijstjes, briefjes die afstammen van mijn basisschooltijd, zelfs bioscoopkaartjes van bijna elke date die ik ooit in mijn leven heb gehad en ik heb ook mijn eerste, vol met gaten zittende, knuffel nog bewaard. Ik denk ook vanwege die grote kraalogen dat ik hem maar niet weg kan doen. Het is net of ik een mooie herinnering weggooi of in ieder geval respectloos met een deel van mijn leven omga als ik iets wegdoe. Ik beweer altijd dat het bij mij thuis een geordende gezellige rommel is, waarin ik (na even zoeken) prima de weg weet. Mannen zijn hier vaak veel beter en rigoureuzer in (we laten de schuur even buiten beschouwing), maar mijn huis is daardoor zeker wel gezelliger dan die van een gemiddelde andere persoon.

Foto’s heb en maak ik ontzettend veel. De meeste gebeurtenissen in mijn leven zijn terug te zoeken in een inmiddels indrukwekkende flat van fotoalbums. Ik moet altijd een camera bij me hebben en baal er echt van als ik ergens heen ga zonder. Onzin en gezellig is het al helemaal niet. Op veel foto’s zie je de gemaakte, ongemeende greinzen van iedereen die ik er als fotograaf graag lachend, voor een palmboom, soms zonder voeten en veel te veel blauw, met ons hotel aan de zijkant, op heb gezet. Fotograferen is best leuk, maar verpest vaak de momenten waarop je juist gewoon moet genieten en niet met het perfecte kiekje bezig moet zijn. Het interesseert de meeste mensen toch vaak niet eens echt. Dat merk ik zelf ook, als ik degene ben die naar andermans vakantiefoto’s en verhalen wordt gedwongen te kijken en te luisteren. Waarom maken we (of tenminste ik) toch zoveel foto’s? Zodat mensen op Hyves of visite kunnen zien dat ik wel een spannend(er), leuk(er) en avontuurlijk(er) leven heb en er tijdens dat superleventje ook nog best florissant uitzie. En misschien ook omdat we lui en bang zijn, dat we ons de mooie momenten niet meer kunnen herinneren of er in ieder geval geen bewijs meer van hebben. Nee, foto’s maken van zeer bijzondere plekken en gebeurtenissen is natuurlijk zeer begrijpelijk. Je wilt er altijd nog een scherp beeld van kunnen vormen met behulp van een plaatje. Niks mis mee, zo heb ik laatst een oud fotoalbum van mijn ouders gevonden, lange haren, wijde pijpen, rood, oranje en bruin, op de Kreidler-bromfiets en als soldaat. Leuk om te zien dat mijn ouders ook jong, gelukkig en onbezonnen zijn geweest (ook al weet ik dat ook bij die foto’s trucage is toegepast).

Oude boeken kan ik wel verkopen op Marktplaats. En ‘oude’ kleren ook. Misschien dat ik ze ooit nog wel kan gebruiken of op miraculeuze wijze mijn tienerlichaam terugkrijg. Ik draag maar een aantal kledingstukken. De rest ligt er om de illusie te wekken dat ik veel keuzemogelijkheden heb, maar eigenlijk doen ze maar voor spek en bonen mee. Dat verandert wel eens hoor. Tijdens mijn grote opruimwoede kan ik ineens weer iets vinden (dat in 2001 als spuuglelijk werd beschouwd) dat nu heel retro blijkt te zijn.

Vroeger moest je ook altijd je kamer opruimen en de mate waarin je dat moest bepaald nu waarschijnlijk hoe schoon (doch rommelig) je huis en gedrag is. Schilderijtjes moeten recht hangen, symmetrie is belangrijk en ik let ook altijd op de kruimels van mijn gasten die tijdens het eten op mijn vloer vallen, zodat ik precies weet waar ik straks moet gaan stofzuigen. Ik maar zeggen dat ik nooit op mijn moeder zou gaan lijken. Toch hoop ik dat het bij mij thuis wel gezellig is, mede door toedoen van de gastvrouw. Ze gaan meestal wel weg met een ‘was heel gezellig, bedankt voor het lekkere eten, snel weer’, dus ik ga er maar vanuit dat dat klopt. Zouden ze dat ooit wel eens niet zeggen als ze bij iemand zijn wezen eten? Sowieso zullen ze nooit zeggen ‘bedankt dat het zo schoon was’, tenzij er een indrukwekkende en bespreekbare huismetamorfose heeft plaatsgevonden en dat de eetafspraak net na de verbouwing is. Of als je in een heel vies kraakpand bij je meest wazige vrienden gaat eten.

Ach, wat maken die spullen en piekfijne gewoonten ook uit. Voor wie doe je het? Ik ben ook veel gezelliger zonder mijn obsessieve schoonmaaktics. Van mijn spullen heb ik eigenlijk ook geen last en zodra het wel een last wordt dan doe ik er op dat moment wel iets aan. Mijn ijverige bui heb ik wel opgeruimd in de kast, deurtjes dicht. Misschien probeer ik het bij de volgende lentebui en anders volgend jaar weer.