Het zomer gevoel 2007

Cees007 - De zomer zit er alweer op. Eigenlijk niet veel van gemerkt, continu in de muffe airco van het veel te drukke kantoor en thuis, het huis dat nodig een grondige beurt kan gebruiken. Het enige wat mij bewust maakte van de zomer waren de weekenden in Scheveningen op het strand en de warme zwoele vrijdagavonden op de bruisende terrasjes van Delft. En dan ook iedere dag drie overijverige kanaries die om half zes al beginnen met fluiten alsof ze dagelijks een ode willen brengen aan wijlen Nico Haak. Vogeltje wat zing je vroeg, man kutbeest, ik ben net uit de kroeg! En dan heb je natuurlijk ook nog de goudbruin getinte dames druk aan het werk in de telefooncentrales, hoewel dat goudbruine waarschijnlijk meer een erfenis is van Frits Philips, het ontbloten geeft een zomers gevoel, dat zal het zijn.

Wanneer ik na weken relatief keihard werken (Cees007begrip-allert) eindelijk mijn welverdiende maar veel te korte week vakantie in de zuidelijkste provincie van Nederland, Spanje zou doorbrengen brachten de Spaanse weergoden niets anders dan regen en onweer. Dan is het voor iedereen wel prettig om mega nerd, ja bijna lutser genoeg te zijn om de overvolle ruktop laptop toch stiekem niet stoer alleen thuis te hebben laten liggen. Door het slechte weer lijkt een weekje vakantie bizar lang te duren. Bij het openen van mijn koffer kon ik het niet laten om direct proberen in te loggen op het beloofde draadloze netwerk van het jaren tachtig hotel. Daar was ik snel klaar mee want er was natuurlijk geen open netwerk in een straal van 1100 meter rond mijn hotelkamer te vinden. Nadat ik de rest van de spullen had uitgepakt even klagen bij de knapste hotelmedewerkster in de lobby. In toch ietwat gebrekkig maar uiterst charmant Engels wist een zelfverzekerde aantrekkelijke jongedame mij te vertellen dat er te weinig belangstelling was voor een draadloos internetverbinding om het internet nog langer gratis te delen met de hotelgasten. Ik kon het niet uitstaan, we leven in fucking 2007 mens, wat voor bejaardenbussen komen hier? En ik had nog wel doelbewust gezocht naar een hotel met draadloos internet. Voordat ik überhaupt kon klagen wuifde ze vriendelijk naar de bar en begon over een happy arrival cocktail. Normaal drink ik nooit, maar omdat ik toch wat moest doen die eerste avond weet ik niet meer hoe dat is afgelopen. Ik werd de volgende middag wakker door een explosie van gedreun waardoor het leek of dat de ETA in de buurt was geweest en hun meest brute aanslag van de geschiedenis in mijn bovenkamer hadden gepland. Die aanslag was geslaagd, zo leek het wel, de Madrileense Forensentrein was er niks bij. Het heeft me 5 minuten geduurd om te realiseren dat het de onweer was midden in de bergen van Spanje. Mijn hoofd was geraakt door een kater. Om mij heen rook het naar een sterke zoete geur van aardbeien. Dat rook naar de knappe bediende van beneden? Of was het toch die zoete fruit cocktail? Nou ja het lag in ieder geval beiden niet naast me. Ik begreep ineens weer waarom ik normaal gesproken nooit meer zou drinken. Die vreselijke hoofdpijn en het wilde maar niet weg.

Nadat de eerste twee dagen alweer waren verspeeld. Een hoop geregel en stilzitten de eerste dag, en dan helemaal naar de maan en weer terug eenzaam op een hotelkamer met knallende koppijn zonder internet. Ik wilde actie in de tent. Al snel een scooterhandelaar gevonden om mij een scooter te verhuren. Uiteraard een handelaar met een absurd hoog borgbedrag en mijn budget was bijna direct voor de helft gespendeerd. Maar het was het waard! Dat rammelende ding met spiegelgladde banden ging hard! Zo hard dat ik toch maar besloot om mijn kop te bedekken met een helm of was het tegen de regen? Natuurlijk kon ik het niet laten om mijn laptoptas me te nemen. Ik ging opzoek naar een druk terras. Daar aangekomen klapte ik mijn laptop uit om te checken of de laptop niet zo zeikensnat was geworden als ik zelf. En dat terwijl Neerlands weermongool Piet Paulusma met zijn vinger een zonnige 27 graden aanwees boven Den Haag. Overal om mijn heen zag ik nieuwsgierige mensen naar me kijken alsof ik met een Multipla de invasie van Normandie kwam gadeslaan. Nooit een computer gezien? Maar goed, Bingo Internet! Gelijk checken of dat die leuke knappe jongedame van mijn werk nog terug had gemaild. Die zit nu namelijk net als ik in Barcelona. Dus mijn nieuwsgierigheid was extra groot. Altijd dat wachten voordat outlook wordt gestart, het leek vandaag langer te duren dan ooit en al snel werd ik gestoord door iemand die een vuurtje van me wilde. Ik haastig opzoek naar een aansteker in mijn laptoptas en in tussentijd loerend naar outlook. Hey, was dat vuurtje van daarnet geen goedkope versiertruc? Op alle tafels van het overdekte mega terras stonden kaarsen. Ik had heel veel mail maar niet van wie ik gehoopt had. Viagra-aanbiedingen alom maar niemand om mijn gevolg van een eventuele bestelling mee te delen. Teleurgesteld keek ik nog een beetje om mij heen. Zag ik dat nou goed? Is dat niet dat blonde knappe koppie van mijn werk die maar niet terug mailt? Ik geloofde mijn ogen niet! Ze was het niet, kwam ik achter na vijf keer haar naam naar haar te hebben geschreeuwd waar dus geen reactie op kwam. Tenminste… geen reactie van haar dan, wel keken alle aanwezige mensen op het terras. Grappig dat zoveel mensen dezelfde naam hebben als zij grapte ik. De dagen erna eindigden telkens weer op dat terras, maar één troost, er waren tientallen meer die ik daar iedere avond steeds weer tegen kwam. Dat maakte het zo gezellig dat ik de laatste dag besloot mijn digitale liefje maar thuis te laten. Trouw aan de koffie, met suiker en melk, nooit zwart. De week ging langzaam voorbij met al die regen.

Terug in het heerlijk warme Nederland, mocht ik direct aan het werk. Ik kwam om 3 uur aan in Nederland en om 7 uur moest ik mijzelf weer op kantoor melden, om mezelf vervolgens weer over te geven aan de kunstmatige klimaatcontrole van het kantoor. Direct opzoek naar dat engeltje die me uiteindelijk toch nog had gemaild toen ik alweer onderweg was naar huis. Zij had dus blijkbaar haar laptop wel stoer thuis gelaten en heeft haar hele vakantie geen bits en bites gezien. Al gauw vlogen de werkweken weer voorbij. En de o zo leuke dame is me alweer vergeten. En ik? Ik fluit iedere dag de slapende kanaries om half zeven zelf wel wakker, Wintertijd ik stem voor!