Decemberperikelen

Anna - December: De man met de lange baard maakt plaats voor de iets kortere man en baard, warme chocolademelk met slagroom, knus tegen elkaar aan op de bank onder een pluche dekentje, veel te veel eten, familie over de vloer, cadeautjes, de ‘All you need is love’-kerstspecial en dus veel geforceerde gezelligheid en romantiek.

Sowieso heb ik al eerder gezegd dat naar mijn mening een mens leeft om lekker veel te kopen en dat geldt dan ook vooral voor december. De stad is vol met bepakte en bezakte lemmings. Deze maand worden zij allemaal streng beoordeeld door hun naasten. De gekochte cadeautjes worden vol verwachting (!) opengemaakt en de fantastische maaltijd moet als de beste en lekkerste schranspartij worden bestempeld en (zij moeten) zeker nog drie weken worden geroemd op volgende familiemeetings.

Vooral voor stelletjes is het een lastige maand. Probleem één: Bij wie wordt de eerste en bij wie de tweede kerstdag gevierd? Meestal vieren allebei de families kerst op dezelfde dag en willen zij er allebei juist dit jaar een extra groot familiefeest van maken. Er moet dus een van de twee teleurgesteld worden (ja, dit wordt echt ervaren als een grote teleurstelling). De schoonfamilie die zal ‘verliezen’ zal dit niet vergeten, jouw familie gaat voor die van haar. Probleem twee heeft te maken met de cadeautjes. Geef je elkaar wel iets of niets? Ook al zegt zij van niet, als zij in haar mooiste glinsterende ‘kerstoutfit’ (ja, vrouwen kopen jurkjes met glitters, een broek met een fluwelen strikje en vaak ook satijnen lingerie, speciaal voor de kerst) met een kerststol, elf kaarsjes (voor het aantal maanden dat jullie nu al gelukkig met elkaar zijn), twee kaartjes voor een musical (die ze zelf vooral erg leuk vind) en een paar sloffen in haar handen, met een kerstmuts op, voor je neus staat, is het eerste waar ze naar kijkt of jouw handen intussen ook gevuld zijn. Als dat niet zo is, hoopt ze dat jij haar cadeautjes zo geweldig vind (en dat moet wel), dat je je spontaan schuldig gaat voelen en daardoor een groter en mooier cadeau voor haar koopt dan je in eerste instantie (als ze je had ingelicht) zou hebben gedaan. Als je dat niet doet, heeft zij gewonnen.

Cadeautjes kopen is lastig. Een cadeau zegt in vrouwenlogica precies wat jij van de toekomst van jullie relatie verwacht. Een boek met kookrecepten wordt door haar opgevat als een hint dat ze die ook echt nodig heeft of het is voor haar een excuus om vaker uit eten te willen (liefst op jouw kosten, want jij vond tenslotte dat zij niet kon koken). Een ring is rond en dus oneindig. Een symbool dat je de relatie heel erg serieus neemt en haar ziet als dé vrouw die je gaat trouwen. Niet te snel mee willen zijn dus! Het meest neutrale, nietszeggende (en dus vaak het meest geschikte) cadeau is een geurtje waarover zij vast al eens heeft laten vallen, dat ze die zo lekker vind. Kleding, tassen en lingerie zoekt ze (in het geval dat je jezelf beschouwd als een echte man, die nooit een gezichtscrème heeft aangeraakt) liever zelf uit. Of samen, maar ik kan me voorstellen dat je tegen dat geslenter langs al die winkels waar ze al twijfelend jouw adviezen niet zal opvolgen, opziet. Lekkere hapjes en drankjes hoeven ook niet, waarschijnlijk wordt ze hierin in haar kerstpakket al ruimschoots voorzien en zal zij in december niet verder willen uitdijen dan strict noodzakelijk is.

Zonder partner zijn dit de dagen waarop al die Sky Radio-liedjes (‘Last christmas I gave you my heart’, ‘I’ts going to be a lone, lonely christmas without you’, enz.), de tafelsetting en het gezeik van je familie over jouw toekomst als oude vrijster, extra hard aankomen. Terwijl ik de naam nog wel iets vind hebben: oud, maar nog plenty of action, kinderloos, relatieloos, vrijwel probleemloos? In ieder geval hoor je met kerst niet alleen te zijn. Dan heb je immers ook geen geliefde om een cadeautje voor te kopen. Of je bent wel verliefd maar je hebt hem/haar nog niet in je val weten te lokken. Maar daar is een heel ander commercieel feest voor bedacht. Natuurlijk vieren we met kerst dat Jezus is geboren. Maar dat is mijns inziens net zo’n onzinnige gebeurtenis als de viering van Sinterklaas zijn verjaardag. Waarom zou je de ene sprookjesfiguur serieuzer nemen dan de andere?

Waarom komt Sinterklaas wel naar Nederland en de Kerstman niet? Elk land heeft recht op zijn eigen in rood geklede, enigzins nog wel met het christendom verbonden, decemberfiguur, denk ik. Al vind ik de kerstman persoonlijk leuker. In mijn verbeelding is hij 1,50 groot, woont hij met zijn schattige vrouwtje met appelwangetjes, kudde elven en rendieren op de Noordpool in een groot gebouw met schoorsteen, à la Sjakie en de chocoladefabriek, alleen dan worden er cadeautjes geproduceerd. Sinterklaas is maar een bazige, bejaarde, chagrijnige stalker. Hij redt in films nooit de wereld en/of de vrede. En de Pieten vind ik persoonlijk ook een beetje dubieuse wezens. De zwarte (soms ongehoorzame) hulpjes van de alwetende, blanke Sint, die onder zijn begeleiding zelfs met een boot ons land worden binnengevaren om aan het werk te gaan voor de Sint zijn verjaardag. Ze hebben wel een roe weten te bemachtigen, maar de Sint heeft de toch indrukwekkendere staf. Ik moet eerlijk zeggen dat ik Sinterklaas en posse ook gewoon een beetje eng vind. Ik loop echt een blokje om als die hangouderen bij de ingang van mijn supermarkt praatjes staan te maken met alle voorbijgangers. Mensen die verkleed over straat gaan, zonder dat het carnaval is en in nuchtere toestand, vertrouw ik gewoon niet helemaal.

Maar er zijn in ieder geval weer volop cadeautjes. Waarom krijgt het ene kind een Nintendo Wii en de ander een speculaaspop en een handje vol pepernoten? De Sint vind sommige kinderen gewoon iets minder lief, denk ik. Als ze echt heel lief waren geweest, had hij ze wel met iets beters beloond.